“Zealous advocacy” geldt voor veel advocaten als leidend mantra: in theorie worden zo alle belangen optimaal beschermd. De praktijk toont echter een evolutie naar strijd-advocatuur, wereldwijd in meer of mindere mate. Het resultaat: lange en dure procedures, gedreven door een pitbull-, gladiator- en zero-summentaliteit. Dat roept de vraag op naar herijking of rebalancing. Bemiddeling en recent ook collaboratief onderhandelen willen een alternatief bieden voor deze uitwassen, maar met beperkt succes. Kan de advocaat 3.0 alsnog een nieuwe balans tot stand brengen?